Phone Number :  (+98 21) 88746535 - 88746536 (+98) 912 3175779
 
استاندارد
DIN 1100
 
 
استفاده از سنگدانه هاي سخت جهت پوشش كف ها
DIN 1100
 
  1. موارد استعمال و ميزان آن: 1 – Scope and Field of application                                                   
   اين استاندارد، موارد نياز و روشهاي تست سنگدانه­هاي سختي كه در پوشش مخلوط سيماني كف استفاده مي­شود را همان طور كه در DIN 18 560 توضيح داده شد، جهت دستيابي به يك پوشش با مقاومت بسيار بالا تشريح مي­كند .
 
2- خلاصه خط مشي :2 – Concept                                                                                                        سنگدانه هاي سخت شامل مواد معدني طبيعي خرد شده يا خرد نشده و يا مواد معدني ساخته شده (صنعتي) با سختي بسيار بالا و يا ذرات فلز مي باشد كه در كارگاه توليد و براي دست يافتن به دانه بندي معين و مشخص شده مخلوط مي­شوند .
 
3-گروه بندي :3 – Classification                                                                                                               
سنگدانه هاي سخت  بسته به نوع مواد متشكله، به سه گروه طبقه بندي مي شوند:
گروه A: سنگ طبيعي و يا سرباره متراكم يا مخلوطي از اين مواد با اقلام گروه M  و KS
گروه M: فلز
گروه KS: اكسيد آلومينيوم گداخته و كربيد سيليكون .
 
4- نامگذاري :4 – Designation                                                                                                           
طراحي سنگدانه هاي سخت   بايستي مطابقDIN 4226-1 شامل گروه بندي معرفي شده در بند 3 و اندازه بزرگترين و كوچكترين ذرات تشكيل دهنده آن باشد.
سنگدانه هاي سخت كه از فلز (M) تشكيل شده و سايز كوچكترين و بزرگترين ذرات آن به تر تيب 0 mm و 4 mm مي باشد بايد به طريق زير نامگذاري شود:
Hard aggregate DIN 1100 – M 0/4
 
  1. خواسته ها و مقتضيات:                                                           :5 – Requirements
1-5- كليات :5 – 1 – General                                                                                                                      
سنگدانه هاي سخت شامل مواد مضر كه در بخش اول استاندارد  DIN 4226  توضيح داده شده، نمي باشد .
2-5-  طبقه بندي ( درجه بندي ) :5 – 2 – Grading                                                                                        
 سنگدانه هاي سخت گروه A  بايد طبق بخش 1 DIN 4226 طبقه بندي شود.
طبقه بندي سنگدانه هاي سخت گروه هاي M و KS بايد به وسيله توليدكننده معين شود و تلرانس (قدرت هاي تحمل) كه مي بايست حفظ شوند با توافق دفتر بازرسي تعيين ميشود.
3-5- چگالي حجمي :5 – 3 – Bulk Dencity                                                                                                
حداكثر رواداري (تلرانس) چگالي سنگدانه هاي توليد شده بوسيله كارخانه 10% +/- مي باشد .
4-5- مقاومت سايشي : 5 – 4 – Abrasive Wear                                                                                           
مقاومت سايشي سنگدانه ها ، كه بوسيله تست كردن ملات شمشه اي تعيين مي­شود، نبايد بيشتر از مقادير داده شده در ستونهاي 2 و 3 جدول زير باشد.
                                                           جدول شماره 1
جدول قدرت سايشي و فشاري
1 2 3 4 5
گروهها حداكثر مقاومت مجاز در سايش بر حسب سانتي مترمكعب بر هر 50 سانتي مترمربع
متوسط كمترين تنش كششي در خمش

N/mm2

متوسط كمترين تنش مقاومت فشاري N/mm2

A

5/5 5 10 80
M 3/5 3 12 80
KS 1/7 1/5 10 80
 
 
5-5 مقاومت ( استحكام ) :5 – 5 – Strengh                                                                                                  
تنش كششي در خمش و استقامت فشاري سنگدانه ها بايد طبق ستون 4 و 5 جدول 1 باشد .
 
6- آزمايش :6–Testing                                                                                                                            
1-6-كليات :                                                                         6 – 1 – General
آزمايش براي موارد مضر بايد طبق قسمت سوم DIN 4226 باشد .
2-6- طبقه بندي :6 – 2 – Grading                                                                                                               
سنگدانه هاي سخت گروه A بايستي مطابق بخش سوم از DIN 4226 باشد. روشهاي تست و طبقه بندي دانه هاي گروه M و KS مي بايست تحت موافقت نماينده بازرسي باشد.
3-6- چگالي حجمي :6 – 3 – Bulk Dencity                                                                                                
براي آزمايش چگالي حجمي سنگدانه هاي سخت اين ماده بايد دراستوانه سنجشي سيلندر اندازه گيري، بدون فشردگي و تراكم، پر شود و نتيجه به kg/dm3 بدست آيد. روش آزمايش سنگدانه هاي گروه M و KS امكان دارد توسط سيلندرهاي اندازه گيري با ظرفيتي متفاوت از آن چه كه در DIN 4226 توضيح داده شده، انجام پذيرد.
4-6- مقاومت سايشي :6 – 4 – Abrasive Wear                                                                                           
مقاومت سايشي سنگدانه هاي سخت بايد توسط 3 لوح چهار گوش يا مكعب هايي با طول ضلع (5/1 +/- 71 ميليمتر)  كه در ظرف ملات سازي مخصوص،  تهيه شده و طبق مشخصات توليد كننده ساخته شده، آزمايش شود .
نمونه ها بايستي به كمك ضربه هاي متوالي متراكم شده و پس از گيرش در دماي 5 +/- 105 درجه سانتيگراد به توده ثابتي تبديل شوند، همانطور كه در DIN 18555 قسمت 3 توضيح داده شد.
آزمايش بايد طبق دستور مشخص شده در DIN 52108 با استفاده از سنگدانه هاي درشت F 100 اكسيد آلومينيوم گداخته مطابق با  بخش اول DIN 69101  بر مبناي يك آزمايش 4 سيكلي انجام پذيرد.
 
 
5-6- مقاومت :6 – 5 – Strength                                                                                                                   
مقاومت سنگدانه هاي سخت بايد با استفاده از 3 نمونه به اندازه 160 mm × 40 mm  × 40 mm كه از شمشه ملات مشابه آنچه در آزمايش بند 4-6 ساخته شده ، آزمايش شود.
نمونه هاي تهيه شده مي بايست با تراكم، بوسيله ضربه هاي متوالي ايجاد شوند و حالت بگيرد و در دماي (5 +/- 105 درجه سانتيگراد) خشك شود تا به صورت توده ثابتي درآيد. (همانطور كه در DIN 18555  قسمت 3 توضيح داده شده)
 
 
7- بازرسي و بازبيني:7 – Inspection                                                                                                     
1-7- كليات: 7 – 1 – General                                                                                                                    
بازرسي شامل نظارت مقيم و بازرسي توسط نظارت عاليه، هر دو طبق DIN 18200 به منظور اطمينان از تطابق نمونه ها با خواسته ها و مقتضيات بند 5 مي باشد. شرايط و توالي تست ها بايستي مطابق بندهاي (2-7) و (3-7) باشد.
2-7- كنترل داخلي ( بازرسي و نظارت داخلي ):                                       7 – 2 – Internal Control         
آزمايش براي تعيين طبقه بندي و چگالي دانه هاي سخت همانطور كه در قسمت 2-5 و 3-5 توضيح داده شد بايد توسط توليد كننده و هر ماه 2 بار انجام بگيرد و نتايج ثبت شوند.
3-7- بازرسي توسط نظارت عاليه:7 – 3 – Third Party Inspection                                                           
بازرسي نظارت عاليه بايد توسط يك انجمن تضمين كيفيت صلاحيت دار و يا توسط يك مؤسسه (آزمايش) داراي اعتبارنامه براي اين منظور، و بر مبناي قرارداد بازرسي، انجام شود[1] . تطابق مواد با احتياجات و مقتضيات بايد توسط عامل بازرسي با انجام تمام تست هاي مشخص شده در قسمتهاي 2-6 تا 5-6 بر روي اولين مخلوط دانه ها انجام مي­شود. در مجموع، دفتر نمايندگي بايد نتايج مربوط به كنترل داخلي را هر 2 سال يك بار به صورت اجراي معمول آزمايشات كه در قسمت 2-6 تا 5-6 توضيح داده شده، چك كند .
 
 
 
8- علامت گذاري : 8 – Marking                                                                                                                    
مطابق استاندارد سنگدانه هاي سخت   كه در اينجا مورد استفاده قرار مي­گيرند مطابق نظر دستگاه نظارت بايستي در كيسه هاي با وزن ناخالص 50 كيلوگرم و با جزئيات توضيح داده شده در قسمت 4 علامت گذاري شود (طبق استاندارد DIN 18200)
 

طبقه بندي نظم ( موزون بودن ) سطح براي سطوح پوشش

طبقه ( كلاس ) حداكثر  
SR 1 3 mm استاندارد ويژه كف هاي ويژه انبارهاي ويژه و كف هاي مربوط به انبارهاي با قفسه بندي بلند كه در آن از ماشين هاي برجدار استفاده مي شود .
SR 2 5 mm استاندارد معمول كف هاي معمول صنعتي و تجاري

SR 3

10 mm استاندارد خدمات و تسهيلات (utility) ساير كفها كه در آنها نظم سطح چندان مهم (بحراني) نيست .
 
 
توضيح 1 : حصول به حداكثر مقاومت به معني حصول به يك سطح مسطح با دقت زياد نمي­باشد.
توضيح 2 : در حالت خدمت (سرويس) مناسب بودن يك كف تحت عنوان استنباط موزون بودن سطح، بوسيله شعاع انحنا و تغيير ارتفاع در فواصل كوتاه كنترل مي­گردد . اين چنين درك مي شود كه متد (روش) ساده در مشخص ساختن نظم سطوح (موزون بودن سطوح) در كف ها، اعوجاج يا نرخ تغييرات در ارتفاع (تراز) يك كف، در هر طول مشخص، را لحاظ نمي كند. لذا، اين روش فقط براي كف­هايي كه بوسيله تكنيكهاي سنتي (قديمي) پرداخت سطح و پرداخت شده­اند، به منظور ايجاد يك سطح صاف بدون موج (نسبت به يك پرداخت نامتعارف با صفحه شوينده ) مناسب تر است.
ساير روشهاي پيچيده در مشخص كردن نظم (موزون بودن) سطوح كه اين فاكتورها را در نظر مي­گيرند، توسعه يافته اند و امكان دارد در آينده در BSB 204 توصيف شوند. اين سيستم ها بيشترين سودمندي را در مورد مشخص ساختن كفها در كلاسهاي (طبقه هاي) SR 1 يا بهتري از آن را دارا مي باشند. وسايلي كه به صورت الكتريكي مورد استفاده يا بهره برداري قرار مي­گيرند جهت چك كردن سطوح كف ها در دسترس مي­باشند.
طراح بايد ماكزيمم مقدار مجاز انحراف تراز سطح پوشش را از ارتفاع تراز مبنا مشخص كند، در حالي كه مساحت كف و مورد استفاده نهايي آن را در نظر گرفته باشد. براي مساحت هاي بزرگ جهت اهداف متعارف (معمول) انحراف 15 +/- ميلي متر از سطح مبناي ارتفاع تراز راضي كننده خواهد بود، مقادير دقت بالاتر ممكن است در فضاهاي كوچك، در طول ديوارهاي جداكننده داخلي، مجاورت بازشو درها و محل هايي كه دستگاههاي ويژه بايد مستقيماً بر روي كف نصب شوند مورد استفاده است.
 
5-5 افزودنيها :
افزودنيهاي زير ممكن است در موارد مقتضي، مورد استفاده باشند، اين موارد بايد با بخشهاي 1 ،2 و 3 از BS 5075 تطابق داشته باشند.
a ) حباب زا: افزودنيهاي حباب زا بايد با بخش 2 افزودنيها از BS 5072 مطابق باشد، چرا كه وارد كردن مقادير كم از حباب هاي هواي تميز به كاهش تراوش آب آزاد و بهبود وضعيت سطج پرداخت شده بتن كمك مي­كند. مقادير بيش از حد حباب هوا به كاهش مقاومت و مقاومت سايشي بتن تا حدود غير قابل قبول مي­انجامد .
b ) كاهنده آب: مواد افزودني كاهنده آب بايد با بخش 1 از BS 5076 مطابقت داشته باشند. اين مواد ممكن است براي افزايش كارايي و كاهش ميزان آب نيز به كار آيند. اين مواد، همچنين ممكن است مقادير كمي هوا نيز وارد كند.
c ) فوق روانساز: مواد افزودني فوق روانساز بايد با بخش 3 BS 5075 تطابق داشته باشند. اين مواد به طور فوق العاده­اي كارايي را، در محدوده ميزان آب متعارف، براي يك مدت كوتاه به منظور ايجاد رواني بهبود مي دهند كه احتياج به تراكم ناچيز دارد. همچنين به عنوان گزينه اي جهت جايگزين شدن به جاي كاهنده آب مطرح مي­باشند .
d ) تندگير كننده ها: افزودنيهاي تسريع كننده بايد با بخش 1 از BS 5075 مطابقت داشته باشند. اين مواد افزودني ممكن است براي افزايش نرخ سخت شدن (گرفتن) بتن در آب سرد مورد استفاده قرار گيرد.
افزودنيهايي كه حاوي كلريد كلسيم هستند نبايد در مصالح بتن مسلح لايه فوقاني به همراه فلز مدفون وجود داشته باشند.
e ) ضد آب ( عايق ): مواد افزودني ضد آب بايستي با احتياط مصرف شوند . برخي از آنها حاوي مواد دفع كننده آب هستند كه موجب تضعيف چسبندگي لايه فوقاني با مصالح زيرين (اساس) شود. اين مصالح ضد آب نبايستي به عنوان جايگزين براي فشارهاي ضد نم، بر اساس cp 102 ، مورد استفاده قرار گيرند.
f ) كندگير كننده ها: مواد كندگير كننده بايستي طبق بخش اول استاندارد BS 5075 مورد استفاده قرار گيرد. اين نوع افزودنيها زمان گيرش اوليه بين آب و سيمان را طولاني تر كرده و بدين وسيله گيرش اوليه بتن را عقب مي­اندازد.
 
6 5 صاف كردن سطح (پرداخت سطح): 5 – 6 – Surface Treatments                                               
1 6 5 به شرطي كه عيار بتن بقدر كفايت بالا باشد به پرداخت سطح بتن براي سفت كردن و آببندي نيازي نيست، ولي ممكن است براي مثال در مناطق حساس به گرد و غبار و يا مكانهايي كه احتمال تراوش تصادفي روغن يا محلولهاي ملايم اسيدي وجود دارد سودمند باشد.
2 6 5 سخت كننده هاي سطح:                                                5 – 6 – 2 – Surface Hadrene
تركيبات سخت كننده سطح را ممكن است طبق آنچه در بخش 9 7 توضيح داده شده بكار برد. اين مواد افزودني محلولهايي از سيليكات سديم سيليكو فلورايد منيزيم و يا مواد مخصوص ديگري هستند كه عمدتاً حاوي يك و يا چند نوع تركيب اختصاصي مي باشند كه مي بايستي طبق دستورالعمل كارخانه سازنده مورد استفاده قرار گيرند.
3 6 5 آببند كننده هاي سطح : 5 – 6 – 3 – SurfaceSealers                                                              
اين مواد مخصوص ساخته شده از يك و يا چند نوع رزين آلي هستند كه ممكن است نفوذ مايع را كاهش دهند و مقاومت را بهبود بخشند و يا سطح را رنگ آميزي كرده و يا گرد و غبار را كاهش دهند. برخي از اين مواد به درون سطح بتون نفوذ كرده و بعضي ديگر پوسته اي محافظ روي سطح تشكيل مي دهند كه مي بايست طبق دستورالعمل كارخانه سازنده مورد استفاده قرار گيرند.
 
 
 
 

[1] انجمن هاي تضمين كيفيت و مؤسسه هاي تست رسمي توسط نظارت ساختماني و  انستيتو تست مصالح ساختماني و تحقيقات مصالح كف در Troisdorf عوامل بازرسي صلاحيت دار تلقي مي شوند .
ليستي از انجمن هاي تضمين كيفيت تأييد شده و مؤسسات انچام تست در  انستيتو تكنولوژي ساختمان در مجموعه مقالات آن موجود مي­باشد.